Nadat we ontbeten, getankt en afscheid hadden genomen hebben van onze Basil gaat het verder richting Grootberg en de Hoada Campsite.
Weer één lange streep langs Brandberg, maar deze keer geen White Lady.
Langs de weg heel wat kraampjes waar poppetjes en ander toeristisch gedoe worden aangeboden door vrouwen in Hererokledij.
Na de middag brengen we nog een bezoek aan twee bijzondere natuurfenomenen, de Organ Pipes en de Burnt Mountain. De graniet rotsen bij Organ Pipes zijn zo uitgeslepen, dat ze inderdaad lijken op een heel stel orgelpijpen die naast mekaar zijn gestapeld. Burnt Mountain ziet er dan weer uit als een rots die door een gigantische barbecue in een zwarte berg is herschapen.
Vroeg op dan maar de volgende dag en allereerst een bezoek aan Twijfelfontein. Dat is een gebied aan de noordzijde van de Brandberg, bekend om zijn vele rotstekeningen (2000 tot 6000 jaren oud). Niet minder dan 4000 reliëf tekeningen zijn hier te vinden. De site is sinds 2007 ook als werelderfgoed geklasseerd, en trekt dus al maar meer bezoekers. Erna had verkozen om maar in het bezoekerscentrum te blijven omdat ze wist dat het weer klimmen zou worden.
Vrijwel alle dieren staan hier getrouw afgebeeld op de rotsen, zelfs een zeehond en een pinguin. De San trokken in die tijden vanuit het binnenland naar zee om zout te halen voor het pekelen van hun vlees; die zee lag toen 5000 jaar geleden ook lang niet zover weg. Door de duinenvorming is daar zo'n 100km zand tussen Brandberg en kust tussen gekomen.
Daarna richting Etendenka bergen. Een prachtige bergketen (tafelbergen) en het rijden door de Grootbergpas doet zo'n beetje aan bepaalde streken in Amerika. Indrukwekkend.
Onze kampeerplaats ligt een 25-tal km voorbij de Grootberg Lodge en is volledig geïntegreerd tussen de granietrotsen. Wel mooi, maar geen electriciteit en een hoop lastige vliegen en Mopanewespen.
Spaghetti, bier, wijn en kampvuur op de menu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten