Uiteraard staat dit jaar een uitgebreid bezoek aan het Richterveld National Park op het verlanglijstje.
Daarvoor moeten natuurlijk een paar tussenstationnen bezocht worden en dus trekken we richting Oranjerivier.
Over Witzputz trekken we Rosh Pina een stadje dat leeft van de zinkmijn en doen er de nodige inkopen voor de drie volgende avontuurlijke 4x4 dagen.
De Oranje is een rivier die permanent water vanuit Zuid-afrika aanvoert en in het droge Namibië voor een verbazingwekkende vruchtbaarheid zorgt. We rijden langs de oever richting Aussenkehr. Vijf jaar geleden hadden we de eerste voorzichtige stappen - druiventeelt - in dit nieuwe economische plan al waargenomen. Momenteel worden over een gigantische oppervlakte langs de rivier wijnstokken aangeplant. We zien ook de gevolgen van deze explosie. Overal staan lamentabele hutjes die 13.000 arbeiders moeten huisvesten. Tijdens de oogsttijd worden er dat 16.000.
Overnachten doen we op de campsite van de Norotshama Lodge. Wanneer we aan de voorbereidingen van het eten bezig zijn, dan komen dikke wolken opzetten. Stortbuien op komst waarschijnlijk. Maar uiteindelijk slechts een paar druppels. Daarna voor alle zekerheid toch maar niet een kampvuurtje maken, maar in plaats daarvan naar de bar, waar het ook nog lekker warm is.
De volgende ochtend naar Noordoever en de grens met Zuid-Afrika.
Onmiddelijk na de grensovergang weer langs de Oranje Rivier, maar dan langs de Zuid-Afrikaanse kant. Ook hier veel nieuwe aktiviteiten, groenten en fruit, maar ook allerlei avontuurlijke toeristische aktiviteiten als raften, kano varen, abseilen.
Dan van de rivier weg en via de Helskloofpas naar Eksteenfontein. Niet zo'n gemakkelijke weg maar wel erg mooi. We wilden in Kuboes overnachten, het laatste dorp voor het Richterveld. Maar van een camping bleek helemaal geen sprake meer te zijn. Dus dan mar door naar het Nationale Park en daar slapen zoeken. Daar hadden ze nog een paar bungalows vrij vlak aan de rivier. Heerlijk douchen en eten klaarmaken. Iedereen happy.
zondag 31 augustus 2014
donderdag 28 augustus 2014
Dag 6 - Fish River (27/8/2014)
Iedereen lekker geslapen behalve onze Henri. Blijkbaar maagprobleempje.
Na een, overigens heerlijk en uitgebreid ontbijt (mocht dit keer iets minder zijn voor Henri), startte de Fish River excursie. Met zijn allen, een Nederlands koppeltje en gids 'Reagan' (what's in a name) in een 4x4 beginnen we aan een aanvankelijk behoorlijk frisse winderige tocht. Iedereen dik ingeduffeld - behalve de Cor die zijn windjekker niet aan had en door barmhartige Samaritaan Erna met een - overigens 'geleend' dekentje van British Airways - gedepanneerd werd.
Daarna begint een prachtige trip met aan het stuur onze ervaren gids en 4x4 rijder 'Mister President' en als convoyeur onze eigen 4x4 specialist Dave.
De drie uur durende afdaling (27km) van 500m naar de fish River gebeurt in twee trappen: de upper-canyon (ontstaan door tectonische verschuivingen) en de lower-canyon (ontstaan door erosie) en is een fantastische ervaring over een kronkelend en dikwijls erg steil pad. Hellingen van 30% op en af, bangelijk soms. Billen knijpen aan de rand van de weg.
We zijn getuige van een grandioze natuur met eindeloos kronkelende gelaagde canyonmuren in allerlei kleuren en schakeringen.
Onderweg zien we natuurlijk ook diverse dieren waaronder dassies en de kleine klipspringer ofte fameuze 'boxspring'.
Tijdens de rust- en lunchpauze duiken Dave en het Nederlands koppel in de koude - ze zijn er wel heel snel uit - Fish River. Water van 17graden is niet echt lekker.
De lunch wordt dus aan de oever van de rivier verorberd. Dit is alleen maar mogelijk vanaf onze lodge; aan de andere kant van de canyon mag je alleen van boven kijken.
Na de middag in één ruk terug naar boven; 27 km in anderhalf uur! Het zegt genoeg over de aard van de weg. Er zaten echt heel zware stukken in, alleen mogelijk in 4x4 in de low en tegen 10km/uur. Bij sommige hellingen zag je alleen de neus van de jeep!
Zalige tocht, bij het beste wat we in Namibië hebben meegemaakt.
Daarna een frisse pint en wat rusten, dat mocht ook een keer van onze gids.
woensdag 27 augustus 2014
Dag 5 - Kokerboom camp - Fish River Lodge (26/8/2014)
Weer een fris nachtje. Bij het opstaan stelt Annick een lekke rechterachterband vast van hun 4x4. Werk aan de winkel voor Dave en Paul terwijl de rest na de doucheroutine voor het ontbijt zorgt.
Een ommetje van 5km brengt ons in de Giant Playground een op elkaar gestapelde massa rotsblokken van doleriet. Je vergaapt je hier telkens weer aan wat de natuur voor mekaar speelt. Foto volgt nog.
Dan naar Keetmanshoop om te tanken en de band te laten herstellen. Simpel gezegd. Tanken duurt een hele poos, er staan een paar locals met iets wat op auto's lijkt, en dat duurt een eeuwigheid om die te tanken.
Aan het tankstation is ok een bandencentrale, maar gesloten. Op zoek dus naar de volgende. In keetmanshoop is dat geen probleem, zij het dat het een feestdag is (van wat is de locals zelfs niet duidelijk) en dus alles gesloten. Gelukkig heeft een Zuid-afrikaanse toerist de laatse dag 3 banden stuk gereden en moet hij geholpen worden. En dus kunnen ze ook ons helpen; we hebben wel een 4-tal reserve banden bij maar je weet maar nooit.
Rond de middag dan eindelijk op pad. Tot in Seeheim asfalt en dus flink aankarren. Dan de gravel weer op, op weg naar de Fish River Lodge. Lunchje langs de kant van de weg; heerlijke plek onder een acaciaboom. Na de afslag naar de lodge begon de pret voor Dave; Henri kreeg via de walkie talkie instructies wat te doen. Drie kwartier voor 20 km; hszegt genoeg over de staat van de weg.
Rond 4 uur aankomst in de lodge. Het uitzicht over de Fish River tart hier elke verbeelding. De 20 bungalows staan op de rand van de canyon, allen met zicht in de canyon (de tweede grootste canyon ter wereld na de Grand Canyon). Verbluffende uitzicht.
Het stof wegspoelen met een paar pinten, douchen en op het terras genieten. Meer is er vandaag niet meer nodig.
Morgen een tocht in de canyon.
Een ommetje van 5km brengt ons in de Giant Playground een op elkaar gestapelde massa rotsblokken van doleriet. Je vergaapt je hier telkens weer aan wat de natuur voor mekaar speelt. Foto volgt nog.
Dan naar Keetmanshoop om te tanken en de band te laten herstellen. Simpel gezegd. Tanken duurt een hele poos, er staan een paar locals met iets wat op auto's lijkt, en dat duurt een eeuwigheid om die te tanken.
Aan het tankstation is ok een bandencentrale, maar gesloten. Op zoek dus naar de volgende. In keetmanshoop is dat geen probleem, zij het dat het een feestdag is (van wat is de locals zelfs niet duidelijk) en dus alles gesloten. Gelukkig heeft een Zuid-afrikaanse toerist de laatse dag 3 banden stuk gereden en moet hij geholpen worden. En dus kunnen ze ook ons helpen; we hebben wel een 4-tal reserve banden bij maar je weet maar nooit.
Rond de middag dan eindelijk op pad. Tot in Seeheim asfalt en dus flink aankarren. Dan de gravel weer op, op weg naar de Fish River Lodge. Lunchje langs de kant van de weg; heerlijke plek onder een acaciaboom. Na de afslag naar de lodge begon de pret voor Dave; Henri kreeg via de walkie talkie instructies wat te doen. Drie kwartier voor 20 km; hszegt genoeg over de staat van de weg.
Rond 4 uur aankomst in de lodge. Het uitzicht over de Fish River tart hier elke verbeelding. De 20 bungalows staan op de rand van de canyon, allen met zicht in de canyon (de tweede grootste canyon ter wereld na de Grand Canyon). Verbluffende uitzicht.
Het stof wegspoelen met een paar pinten, douchen en op het terras genieten. Meer is er vandaag niet meer nodig.
Morgen een tocht in de canyon.
dinsdag 26 augustus 2014
Dag 4 - Anib - camping Kokerboomwoud (Gariganus Quiver Tree Forest) aan Keetmanshoop 25/08/2014)
Vanaf Anib nemen we opnieuw het geplande traject en gaat het via de C20 en de C15, Gochas, langs de Auob rivier, Wegdraai - waar we een hapje eten - en Koës over de C17 richting Keetmanshoop. Uiteindelijk belanden we op de Gariganus boerderij waar we vannacht kamperen.
Absoluut geen keuterboertje: niet minder van 10.000 Ha hebben ze voor hun schapen, springbokken en cheetahs. De cheetahs beschikken hier over een ca. 80 ha groot terrein. Het zijn beesten die gerecupereerd zijn na het afschieten van hun moeder. Om 16uur krijgen ze eten. We zijn dus net op tijd om mee de wildkooi in te gaan.
Een cheetah die we drie jaar geleden reeds hadden gezien is nu het demobeestje geworden en hij laat zich, nadat hij zijn dagelijks rantsoen vlees verorberd had, aaien door de dappersten onder de toeschouwers, Paul, en ik dus als proefkonijnen; Dave wilde ook wel eens aaien, zij het met een hel klein hartje. Was blijkbaar bang dat hij een hand zou kwijtspelen.
Daarna tenten opstellen (ging vandaag al stuk sneller) en dan op naar het aangrenzende Kokerboomwoud. Kokerbomen staan hier in de buurt wel meer, maar hele bossen is toch een zeldzaamheid. De Gariganus Farm heeft het grootste woud op zijn domein. We hadden dat 5 jaar geleden al bezocht maar wilden het absoluut niet missen.
Zonsondergang in het woud, magisch.
Dan moest er toch ook nog aan eten worden gedacht. Half zes is het hier al stikdonker, dus de hele voorbereiding en het eten zelf bij maneschijn. Geen romantiek maar pure noodzaak. Lekkere lamsboutjes en varkenslapjes met een broccoli puree. Jeroen Meus zou het niet beter kunnen.
Absoluut geen keuterboertje: niet minder van 10.000 Ha hebben ze voor hun schapen, springbokken en cheetahs. De cheetahs beschikken hier over een ca. 80 ha groot terrein. Het zijn beesten die gerecupereerd zijn na het afschieten van hun moeder. Om 16uur krijgen ze eten. We zijn dus net op tijd om mee de wildkooi in te gaan.
Een cheetah die we drie jaar geleden reeds hadden gezien is nu het demobeestje geworden en hij laat zich, nadat hij zijn dagelijks rantsoen vlees verorberd had, aaien door de dappersten onder de toeschouwers, Paul, en ik dus als proefkonijnen; Dave wilde ook wel eens aaien, zij het met een hel klein hartje. Was blijkbaar bang dat hij een hand zou kwijtspelen.
Daarna tenten opstellen (ging vandaag al stuk sneller) en dan op naar het aangrenzende Kokerboomwoud. Kokerbomen staan hier in de buurt wel meer, maar hele bossen is toch een zeldzaamheid. De Gariganus Farm heeft het grootste woud op zijn domein. We hadden dat 5 jaar geleden al bezocht maar wilden het absoluut niet missen.
Zonsondergang in het woud, magisch.
Dan moest er toch ook nog aan eten worden gedacht. Half zes is het hier al stikdonker, dus de hele voorbereiding en het eten zelf bij maneschijn. Geen romantiek maar pure noodzaak. Lekkere lamsboutjes en varkenslapjes met een broccoli puree. Jeroen Meus zou het niet beter kunnen.
Dag 3 - Windhoek - Anib Lodge (24/08/2014)
Om half negen taxi besteld om ons nar Asco cars te brengen. Jeeps stonden klaar, maar helemaal verkeerd samengesteld. Het brede bed dat op de single cab moest staan (auto Henri) stond op de andere auto. Op de double cab (Paul/ Cor) stond maar één tent, en dan nog een verkeerde. Jeeps moesten dus helemaal worden omgebouwd, kostte dus veel tijd. Aan het einde papierwinkel in orde brengen, weer alle documenten geven. En zeggen dat we alles al via de computer hadden doorgestuurd. Stel prutsers dus.
Pas tegen half twaalf waren we eindelijk bij Asco weg; dan inkopen doen en op weg.
Dus ook de route maar wat aangepast en een stukje ingekort. Tegen 4 uur bij de Anib Lodge Camp.
Dan tenten voor de eerste keer opstellen. Telkens weer een heel gedoe; uitzoeken hoe het moet, maar met vereende krachten kwamen we er na een uurtje wel uit.
Koken stond niet op het programma, zou teveel van het goede zijn. Geen stress aan ons lijf in Namibië.
Pas tegen half twaalf waren we eindelijk bij Asco weg; dan inkopen doen en op weg.
Dus ook de route maar wat aangepast en een stukje ingekort. Tegen 4 uur bij de Anib Lodge Camp.
Dan tenten voor de eerste keer opstellen. Telkens weer een heel gedoe; uitzoeken hoe het moet, maar met vereende krachten kwamen we er na een uurtje wel uit.
Koken stond niet op het programma, zou teveel van het goede zijn. Geen stress aan ons lijf in Namibië.
Dag 1 en 2 - Antwerpen - Windhoek (23 en 24/8/2014)
Vlotte vluchten en transfers in Londen en Johannesburg brengen ons in Windhoek waar we aankomen rond 13u.
Douaneformaliteiten afgehandeld, de taxi in en op weg naar ons Chameleonhotel (Backpackers) in 't centrum van Windhoek. Leuke bedoening.
Na de installatie in het hotel en een deugddoend douchke of dito pintje op stap voor een kleine wandeling ( het Ruiterstandbeeld is blijkbaar verschwunden) door het in de zaterdagnamidag en dus verlaten - want winkeltjes toe - Windhoek. Geld getankt en de wandeling met een gezellig wijntje in 't park afgesloten en voor donker terug naar 't hotel.
Honger, grote honger en dus met zijn allen naar het gerennomeerde Joe's Beer House om ons met enkele wildsoorten - kudu, oryx, springbok en lamsbouten met een kaaps rood wijntje - weer aan te sterken.
Daarna zijn we voor een afsluiter en een slaapmutsje tijdig teruggekeerd naar het terrasje van ons Chameleonhotel.
Morgen vroeg dag.
(Foto's volgen gezien lamentabele internetsituatie hier)
Douaneformaliteiten afgehandeld, de taxi in en op weg naar ons Chameleonhotel (Backpackers) in 't centrum van Windhoek. Leuke bedoening.
Na de installatie in het hotel en een deugddoend douchke of dito pintje op stap voor een kleine wandeling ( het Ruiterstandbeeld is blijkbaar verschwunden) door het in de zaterdagnamidag en dus verlaten - want winkeltjes toe - Windhoek. Geld getankt en de wandeling met een gezellig wijntje in 't park afgesloten en voor donker terug naar 't hotel.
Honger, grote honger en dus met zijn allen naar het gerennomeerde Joe's Beer House om ons met enkele wildsoorten - kudu, oryx, springbok en lamsbouten met een kaaps rood wijntje - weer aan te sterken.
Daarna zijn we voor een afsluiter en een slaapmutsje tijdig teruggekeerd naar het terrasje van ons Chameleonhotel.
Morgen vroeg dag.
(Foto's volgen gezien lamentabele internetsituatie hier)
zondag 3 augustus 2014
voor de derde keer: Namibië
Eind augustus gaan we weer een keertje op stap.
Op stap is in dit geval een ietwat prozaïsche uitdrukking voor een rondrit van 3 weken door ons geliefde Namibië. We vertrekken op vrijdag 22 augustus en zijn terug op zondag 14 september.
Nu weer Namibië hoor ik een aantal mensen zeggen, hebben ze echt geen inspiratie meer?
Toch wel.
We gaan uiteraard een aantal plekken bezoeken die we al eerder bezocht hebben, maar er zit heel veel anders is dan de 2 vorige edities. Minder beesten en meer natuur bijvoorbeeld.
Behalve een korte uitstap in jet uiterste noordwesten van Zuid-Afrika, beperkt de hele trip zich tot Namibië zelf. Geen Botswana of Zambia dus.
In het kort is dit het reisschema:
- na aankomst in Windhoek richting de Kalahari duinen
- via het Kokerboom Woud naar de Vis Rivier; niet aan de oostkant van de rivier (waar 99% van de bezoekers naartoe gaan) maar naar een lodge op de westkant van de rivier. Vanuit onze kamers zien we recht de canyon in
- dan gaat het langs de Oranje Rivier, eerst langs de Namische kant en vervolgens langs de Zuid-Afrikaanse kant; zo komen we vanzelf in het Richtersveld Nationaal Park. Hier zijn we al een keertje geweest, maar toen hadden we geen 4x4, en dus waren we iets beperkter in de route die we daar namen. Nu kunnen we dus alle paadjes aan
- na Richtersveld gaat het terug naar Namibië, we trekken dan naar de kust in Lüderitz; daar maar we een dagtocht in het Diamant Sperrgebiet. Kan alleen met speciale vergunning; zelf rijden mag daar niet, we moeten dus mee met andere jeeps; belooft wel een specialleke te worden
- daarna trekken we naar Sossus Vlei en zijn duinen; wij zijn daar al geweest maar de helft van het gezelschap niet, en dat mogen ze natuurlijk niet gemist hebben
- dan trekken we de bergen in; in het Namib gebergte gaan we op de Gamsberg pas naar sterren kijken. Gamsberg en nog een plek in Zuid Afrika zijn beroemd om hun sterrenwacht, beheer door het Planck instituut. Het ligt zo hoog (2000m) en de lucht is er zo puur en onbezoedeld dat het blijkbaar één van de ideale plekken op aarde is om planeten en sterren te kijken
- in Walvis Baai en Swakopmund gaan we ons wat amuseren in de duinen, wat dat wordt dat zien jullie wel
- via het Brandberg massief trekken we dan naar het noorden; eerst aan de Grootberg Pas speuren naar de woestijn olifanten, en vervolgens in Etosha beestjes kijken
- dan zit het erop en koersen we terug naar Windhoek
We zijn ook nu weer met een klein groepje, 6 om precies te zijn. Erna en ikzelf natuurlijk, Cor (die wil Namibië niet missen; de data zijn zelfs aangepast aan zijn politieke agenda), zoon Dave (we hebben een ervaren 4x4 chauffeur nodig voor een aantal trajecten), en Henri en Annick (die hadden in een gekke bui toegezegd toen we een hapje zaten te eten in één van de restaurants bij ons in de buurt). En dus trekken we met 2 Jeeps rond , zoals deze hieronder. Dat geeft meteen een goed idee hoe onze kampsites en maaltijden eruit zien!
We hopen jullie regelmatig up to date te houden met nieuws en foto's. Reageren kan je zoals gebruikelijk.
Op stap is in dit geval een ietwat prozaïsche uitdrukking voor een rondrit van 3 weken door ons geliefde Namibië. We vertrekken op vrijdag 22 augustus en zijn terug op zondag 14 september.
Nu weer Namibië hoor ik een aantal mensen zeggen, hebben ze echt geen inspiratie meer?
Toch wel.
We gaan uiteraard een aantal plekken bezoeken die we al eerder bezocht hebben, maar er zit heel veel anders is dan de 2 vorige edities. Minder beesten en meer natuur bijvoorbeeld.
Behalve een korte uitstap in jet uiterste noordwesten van Zuid-Afrika, beperkt de hele trip zich tot Namibië zelf. Geen Botswana of Zambia dus.
In het kort is dit het reisschema:
- na aankomst in Windhoek richting de Kalahari duinen
- via het Kokerboom Woud naar de Vis Rivier; niet aan de oostkant van de rivier (waar 99% van de bezoekers naartoe gaan) maar naar een lodge op de westkant van de rivier. Vanuit onze kamers zien we recht de canyon in
- dan gaat het langs de Oranje Rivier, eerst langs de Namische kant en vervolgens langs de Zuid-Afrikaanse kant; zo komen we vanzelf in het Richtersveld Nationaal Park. Hier zijn we al een keertje geweest, maar toen hadden we geen 4x4, en dus waren we iets beperkter in de route die we daar namen. Nu kunnen we dus alle paadjes aan
- na Richtersveld gaat het terug naar Namibië, we trekken dan naar de kust in Lüderitz; daar maar we een dagtocht in het Diamant Sperrgebiet. Kan alleen met speciale vergunning; zelf rijden mag daar niet, we moeten dus mee met andere jeeps; belooft wel een specialleke te worden
- daarna trekken we naar Sossus Vlei en zijn duinen; wij zijn daar al geweest maar de helft van het gezelschap niet, en dat mogen ze natuurlijk niet gemist hebben
- dan trekken we de bergen in; in het Namib gebergte gaan we op de Gamsberg pas naar sterren kijken. Gamsberg en nog een plek in Zuid Afrika zijn beroemd om hun sterrenwacht, beheer door het Planck instituut. Het ligt zo hoog (2000m) en de lucht is er zo puur en onbezoedeld dat het blijkbaar één van de ideale plekken op aarde is om planeten en sterren te kijken
- in Walvis Baai en Swakopmund gaan we ons wat amuseren in de duinen, wat dat wordt dat zien jullie wel
- via het Brandberg massief trekken we dan naar het noorden; eerst aan de Grootberg Pas speuren naar de woestijn olifanten, en vervolgens in Etosha beestjes kijken
- dan zit het erop en koersen we terug naar Windhoek
We zijn ook nu weer met een klein groepje, 6 om precies te zijn. Erna en ikzelf natuurlijk, Cor (die wil Namibië niet missen; de data zijn zelfs aangepast aan zijn politieke agenda), zoon Dave (we hebben een ervaren 4x4 chauffeur nodig voor een aantal trajecten), en Henri en Annick (die hadden in een gekke bui toegezegd toen we een hapje zaten te eten in één van de restaurants bij ons in de buurt). En dus trekken we met 2 Jeeps rond , zoals deze hieronder. Dat geeft meteen een goed idee hoe onze kampsites en maaltijden eruit zien!
We hopen jullie regelmatig up to date te houden met nieuws en foto's. Reageren kan je zoals gebruikelijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)