Na de nodige inkopen in Schwakopmund, weer op weg.
De weg langs het strand is niet erg bijzonder, behalve een schip dat op de kust is gestrand, iets dat aan de Skeleton Coast meer voorkomt.
Na een kort overleg op het strand besluiten we dan toch even ca 40km door te stomen naar de zeeleeuwenkolonie in Cape Cross.
Stinken, meneer pastoor, maar wel een belevenis!
Daarna de neus naar het binnenland en terug via Henties Bay richting Uis. De 150km weg is eigenlijk één rechte lijn, alleen wat op en neer. Links en rechts de woestijn; bijzonder weinig plantengroei op wat gele grassprieten en een enkel struikje na. Gestopt om langs de weg enkele ertsen te kopen en om 16 uur zijn we al in Uis.
De Brandberg Campsite is eigenlijk het vroegere gasthuis van de mijn.
Van 1960 tot 1990 werd hier in de buurt door de Zuid-Afrikanen tin ontgonnen. Geen bijzonder hoge opbrengst (povere 0,5 %), maar de Zuid-Afrikanen hadden weinig keus want tegen hen gold toen een internationaal handelsembargo wegens hun Apartheidspolitiek.
Op niet minder dan 8 plaatsen rond Uis werd tin bovengehaald. Die werd op één plaats mechanisch tot tinerts verwerkt. Ruim 1000 man werkte hier. Het management van de mijn had zijn eigen guesthouse, met 25m zwembad, theater/filmzaal (die ook als badmintonhal dienst deed), bar, binnen- en buitenrestaurant.
Na de onafhankelijkheid van Namibië werd de mijn gesloten: de Zuid-Afrikanen konden nu immers weer goedkoper ertsen kopen op de internationale markt, dan het in Uis te produceren was.
De Damara bevolking was dus weer aan zichzelf overgeleverd. Uis bestaat dus nu uit 2 delen: een stadsdeel met 60 blanken, en een deel met 1500 Damara. Momenteel worden van het afval van destijds brikken gemaakt. Slechts 150 mensen hebben hier een vaste job.
Basil, de man die hier de campsite uitbaat, is een speciaal manneke. Ziet eruit als de messias, heeft al 13 stielen uitgeoefend, en is dus nu eigenaar van de site, die naast de camping bestaat uit een aantal kamers en een 5-tal self-catering appartementen.
We genieten van een verfrissing en nemen met plezier een duik in het zwembad.
Tegen valavond (18.30u) gidst hij een 4x4-tochtje naar de mijn waar we, genietend van een biertje, getuige zijn van een prachtige zonsondergang. De Brandberg, een granieten reus van 2.800m, deemstert langzaam weg.
Natuurlijk had hij in Dave een ervaren 4x4 herkent en dus organiseerde hij speciaal een prachtige alternatieve steile afdaling naar ons verblijf.
Na de maaaltijd wordt er weer heel wat gekletst terwijl de heren zich overleveren aan een partijtje snooker. Bedtijd....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten